Պոեզիա

ԵՂԻՇԵ ՉԱՐԵՆՑ | Նավզիկե

ԱՐՓԻԿԻՆ, ԱՐՓԻԿԻՆ, ԻԶԱԲԵԼԼԱՅԻՆ ԻՄ ԱՄԵՆԱՉՔՆԱՂ ԵՐԿԸ Ե. ՉԱՐ. 1936. 21.IX I ՀԻՆ ՆԱՎԶԻԿԵՆ Նայադների~ նման, նայադների~ նման Կարոտներիս ձայնով կանչում է ինձ, Խոստանալով սիրո…

Ընթերցել

ԿԱՐԵՆ ԱՆՏԱՇՅԱՆ | Սիրածիկ

(ակնահատի հմայիլ) Բոլոր բառերի փոխարեն չծնված երեխաներին՝ կարոտով և տխրությամբ Երբ ես անում եմ իմ այդ բանաստեղծություն-մանաստեղծությունը, միշտ ստացվում է մի բան՝ երեխաներ սարքելուց…

Ընթերցել

ԱՐՄԵՆ ՇԵԿՈՅԱՆ | Երևան հյուրանոց

[պոեմ մեծամասնական] հատվածներ Ես դեգերելով շարունակվեցի Երկիր հորջորջվող լաբիրինթոսում: Շարունակվում եմ անվերջ ու հոսում անանցանելի ու մութ էս փոսում: Շարունակվում եմ էս անլույս մթնում….

Ընթերցել