ՎԱՉԵ ԵՓՐԵՄՅԱՆ | Ավերվող իրականությունը և վերելքի բանաստեղծությունը
Մարդկանց աշխարհն այլևս տեսանելի չէ (եթե չասենք` գոյություն չունի)
Մարդկանց աշխարհն այլևս տեսանելի չէ (եթե չասենք` գոյություն չունի)
ՀՈԳԵԴԱՐՁՈՒԹՅՈՒՆ Եվ գիշերները մեր հոգին դարձյալ լույս է առկայծում, Հածում է՝ իբրև մեզ անհայտ հեռվում կարոտած ծաղիկ, Աղի գանգը մեր դեռ մրափում է իր կացարանում, Կարծրանում դանդաղ, որ մոռացության մեր հոգին ծախի: