Էջանիշն ինքը որոշեց, թե որ էջի վրա պիտի կանգ առնի, մտքերիս և հիշողությանս հետ առանց բանակցելու համառորեն, բայց հստակ անցավ տարիների միջով և կանգնեց այնտեղ, որտեղից սայթաքել և ընկել էի։
Վաղվա երազները փշրվող քամու պես Խուտուտ են տալիս այտերը, որ չմրսի, Բայց այս անգամ դժվար թե գլորվելիս խաբես՝ Իբր ոչինչ չկար, ձյունն էր խաբարբզի, Իբր տուն ես եփել ու զույգ-զույգ ծղոտով Բարձի վրա գործել…
Համա-նվագ ոսկե շողով քիվ էր կապել, Ալե-ծամիկ թափվում էին վարսքը նրա Առաստաղից մինչև խռով հատակ՝ հատիկ- Հատիկ վրա հավաքելով լույսի մերան, Փաթաթելով քամու լարը լռության հետ, Բայց անշշուկ, որ չկտրի դողը…
Բարև, ես պիտի գնամ, ուշանում է օրը, Մատներիս տակից սահում, ինչպես մաքրած բրինձ, Լցվում սպասման բաժակներն ու թասերը խորը: Ինչ-որ չասված դողեր արդեն թմրել են քնից, Բայց ես նրանց չեմ տանի ռեանիմացիա.
Այս առավոտ դարձյալ լույսը չուշացավ, Լցվեց տուն ու տանիք, աչք ու հոգի, Ինչ-որ մեկն անշտապ տեղից վեր կացավ, Փորձեց՝ մեջքը ձգի, բայց էլ ի՞նչ կօգնի, Փոստը ստուգեց՝ ոչինչ, բայց зато սիրտը՝ լի:
Մանդելշտամի մեջ մի գրամ ասկետիզմ չկար, իսկ ցանկություններ՝ ինչքան ուզես: Նրան միշտ ձգում էր հարավը, նա սիրում էր մեծ լուսավոր սենյակներ, մի շիշ չոր գինի ճաշին, լավ կարված կոստյում, ոչ թե Մոսկվոշվեյի ա…
