Պոեզիա

Քայլում եմ Մաշտոցի պողոտայով Չգիտեմ գիրքն է մակագրված, թե՞ մտքումս է մի բան մակագրվել։ Մաշտոցը տանում է Կորյուն, Լավ են չէ՞ իրար հաջորդում ուսուցիչ…

Լինդա, բարի եղիր ծաղիկների, աստղերի ու գետերի հետ, Երբեք մի՛ խաբիր խնձորներին կամ ծիածաններին։ Վստահիր մուրաբայով հացին, ու սառը կաթով բաժակներին։ Նվիրիր սիրով լցված…

Իմ սիրելի տունը, որտեղ ես որբ եմ եղել և խաղացել ավազե խաղալիքներով ժամանակից չմաշված սենյակներում, բաց եմ պահել դարակները ու օդափոխել ինքս իմ ներսը…

Նույնն է ճամբան Դուք, որ մեռաք հինգ դար առաջ, Դուք, որ այսօր կը մահանաք, Նույն ծառին ծիլն էիք կանաչ Եվ դարձաք նույն հողին ճարակ……