Պատմվածք
Մենակ մարդը
Վահրամը քայլում էր դանդաղ՝ շտապելու մեջ չտեսնելով որևէ անհրաժեշտություն։ Անհուսալի տխրությունը խեղդում էր հոգին, իսկ օտար քաղաքի միանման փողոցներն ու անտարբեր հայացքներով անցնող մարդիկ ստիպում էին գիտակցել, որ այս անճարակ անզորության միակ մեղավորն ինքն…
3 Նոյեմբեր 2026 • 42 րոպե
Վերջին մեկնաբանությունները
Գրանիշ
Հրաչյա Աճառյան | Հուշեր Կոմիտասի մասին
Արամ Պետրոսեան
Հրաչյա Աճառյան | Հուշեր Կոմիտասի մասին
Արամ Պետրոսեան
Աննա Դավթյան | Կ՚արթննանք ու հասած ենք, մահուան կամ վայելքին
Մարատ Գառնի
Լուսին Աթաբեկյան | Memento quia pulvis est
Մարատ Գառնի
Եղիշե Չարենց | Ամբոխները խելագարված. փոդքաստ
Մարատ Գառնի
Անահիտ Աղոյան | Իմ փոքրիկ կանայք
Մարատ Գառնի
Սամվել Թադևոսյան | Քաղաքը, որ չգիտի ինձ
Մարատ Գառնի
Սերգեյ Դովլաթով | Վերելքի ուղիով
Ձիգա Վերտով
Կարեն Ավետիսյան | Խալխի հաջաթը
Սևակ
Սամվել Թադևոսյան | Քաղաքը, որ չգիտի ինձ
Andreh
Կարին Գրիգորյան | Գլամուրային անուրջներն ու վիպասանը
Դավիթ
Վիլյամ Սարոյան | Հինգ հասուն տանձերը