Հայ ժամանակակից գրականության ամենամեծ առցանց հավաքածուն

Խմբագրի ընտրանին

Պարտադիր ընթերցանության համար
Պոեզիա

Աննա Դավթյան | Հազր վարդ

  (հեղերգ)   Գիտե՞մ ինչու կա բանաստեղծությունը։ Որովհետեւ կա մա՞հը։ Ամեն ոքի ու ամեն ինչի վաղանցիկությունը։ Եթե չլինի մահը, կլինի՞ բանաստեղծությունը։ Որ իրերի արեւաստվեր…

Պատմվածք

Լու Սյուն | Անցողիկ փոթորիկ

Արևը դանդաղ հավաքում էր իր ոսկե թելերը գետի մոտ սփռված եղեգնուտներից։ Ափին աճող ճարպածառերի  չորացած տերևները ի վերջո շնչում էին, իսկ  ներքևում  բզզալով պար…

Պատմվածք

Ալինա Պողոսյան | Արարատ＊

Սթոքհոլմում սպիտակ գիշերների շրջան է։ Քնելիս մուգ կանաչ ծանր վարագույրներով փակում են ննջասենյակի պատուհանները, որպեսզի լույսը չխանգարի։ Նրանց առօրյան այնքան սահուն է, որ զարթուցիչի…

Ընթերցանությունն առողջ ապրելակերպ է

Գրանիշի տեսադարանը

Ֆիլմեր, ընթերցումներ, բանախոսություններ

Վերջին հրապարակումները

Գրականություն, գրական հետազոտություններ, նորություններ
Պատմվածք

Ակսել Բակունց | Սաբու

Նրանք անտառում են ապրում, և որովհետև անհիշելի ժամանակից ի վեր գյուղը խիտ անտառների մեջ է, ճանապարհներից զուրկ,— Սաբու գյուղի երեխան այնպես է կարծում, թե…

Ընթերցել
Պոեզիա

Աննա Դավթյան | Հազր վարդ

  (հեղերգ)   Գիտե՞մ ինչու կա բանաստեղծությունը։ Որովհետեւ կա մա՞հը։ Ամեն ոքի ու ամեն ինչի վաղանցիկությունը։ Եթե չլինի մահը, կլինի՞ բանաստեղծությունը։ Որ իրերի արեւաստվեր…

Ընթերցել
Էսսե

Լյուդմիլա Ուլիցկայա | Ընտանիքն այսօր

Վիքիպեդիան «ընտանիք» հասկացությունը սահմանում է որպես սոցիալական ինստիտուտ, հասարակության բազային բջիջ։ Այսինքն՝ տղամարդու և կնոջ միություն, որոնք հոժարակամ ամուսնանում են, միավորվում կենցաղի ընդհանրությամբ ու…

Ընթերցել
Պոեզիա

Վարդան Սմբատյան | Նամակ հորս

#նամակ_հորս Իմ կինոն տխուր ա, պա՛, դրա համար էլ չի նկարվի։ Աշխարհին ոռաբաց, հռհռացող կանանցով, ու բրուտալ-սեքսոդ տղամարդկանցով լցոնված, կենցաղային տրագիկոմեդիա է պետք։ Աշխարհի…

Ընթերցել
Պատմվածք

Հովհաննես Ազնաուրյան | Ասպո

Պատերազմից գրեթե անմիջապես հետո մետրոյի գետնանցումում՝ շարժասանդուղքներից այն կողմ, որտեղ արդեն աստիճաններով իջնում ես դեպի գնացքները, փոքրիկ գրախանութ էր բացվել. ընդամենը չորս գրապահարան՝ յուրաքանչյուրում…

Ընթերցել
Էսսե

Լուսին Աթաբեկյան | Demut

Ցավն սկսում է էնտեղ, ուր մենք կորցնում ենք չափը։ Քո մի վայրկյան հետոն իմ արդեն՝ անցանք։ Ժամանակային պերսպեկտիվան, քեֆ-ուրախությունն ու վերջին ընթրիքը։ Կամքը աստծո,…

Ընթերցել
Գլխավոր էջ