Պոեզիա
«Սպասում» կամ «Կնոջ մենախոսություն»
Ահա ինչպես, ես շուտ հասա, Թերևս պետք էր ուշանալ, Մի կողմ կանգնել, հանգստանալ, Ինչ արած, չդիմացա։ Վազում էի ասես քննության, Օրերն հաշվում ուրբաթից, Կանչել էր ախր ժամադրության․․․ Այն էլ ո՞ւր, տակը ժամացույցի՝ Ահա, էստեղ եմ, ո՞ւր է նա։
Թարգմանիչ՝ Նորայր Մանվելյան
15 Օգոստոս 2026 • 7 րոպե
Վերջին մեկնաբանությունները
Վահե
Նարինե Աբգարյան | Ինիշերինի Բանշիների շիզմոգենեզը
Անահիտ
Լուսանե Ջալալյան | Սա Մեղրուտն է. այստեղ մեղուներն ինքնաթիռներից աղմկոտ են թռչում
Լիլիթ
Լուսանե Ջալալյան | Սա Մեղրուտն է. այստեղ մեղուներն ինքնաթիռներից աղմկոտ են թռչում
Սամվել Ավդալյան
Հովհաննես Հովակիմյան | ԻՆՏԵՐՏԵՔՍՏ կամ ԲԱԳԵԹ
Սոֆյա
Սիաննա Մովսիսյան | Խալագարությունից մեկ պակաս
Hasmik Pinachyan
Լու Սյուն | Անցողիկ փոթորիկ
Հայկ, որ է Լյառն ի ՎԵՐ
Լուսին Աթաբեկյան | Demut
Areg Balayan
Լուսին Աթաբեկյան | Demut
Armine Grigoryan
Նարե Հովհաննիսյան | Երկու բաժակ սուրճ
Տաթև
Սաադի | Ղազալ 268-րդ
Մարատ Գառնի
Վերջնական նախագիծ | Փոդքասթ ժամանակակից գրականության վերաբերյալ
Mariam Nabikyan
Հայաստան՝ սա իմ երկիրն է | Բանաստեղծությունների ընտրանի