Պոեզիա
Լուիզա Գլյուկ | Արարատ
Ոչինչ ավելի տխուր չէ իմ քրոջ շիրիմից Թե հավերժ չննջի զարմուհիս նրա կողքին Առ այսօր չեմ կարողանում ստիպել ինքս ինձ նայել մորս ու մորաքրոջս, Թեև որքան էլ փորձում եմ խուսափել տեսնել նրանց տառապանքը, Այնքան թվում է՝ սա բա՛խտն է մեր ընտանիքի.
4 Հոկտեմբեր 2026 • 1 րոպե
Վերջին մեկնաբանությունները
Դավիթ
Վիլյամ Սարոյան | Հինգ հասուն տանձերը
Դավիթ
Վիլյամ Սարոյան | Հինգ հասուն տանձերը
Տաթև
Շահրիար | Ծեր եմ, ու սիրտս մերթ ջահել օրերն է հիշում
Արման
Հայկ Հովյան | Էրիվան noir: Հորադիզի Թզուկը
Anush
Կարեն Անտաշյան | Լուսինե Հովհաննիսյանի «Երևա, Երևա Երևան» վավերագրական ինքնապատումը
Մարտին Շիրինյան
Ռոբերտ Նազար Արջոյան | Սոված առյուծները ամեն ինչ կուտեն
Արամ Պետրոսեան
Աշխեն Քեշիշյան | Գիտե՞ս
Լիլիա Իսպիրյան
Անդրե Մորուա | Մանուշակներ ամեն չորեքշաբթի
Վահե
Նարինե Աբգարյան | Ինիշերինի Բանշիների շիզմոգենեզը
Անահիտ
Լուսանե Ջալալյան | Սա Մեղրուտն է. այստեղ մեղուներն ինքնաթիռներից աղմկոտ են թռչում
Լիլիթ
Լուսանե Ջալալյան | Սա Մեղրուտն է. այստեղ մեղուներն ինքնաթիռներից աղմկոտ են թռչում
Սամվել Ավդալյան
Հովհաննես Հովակիմյան | ԻՆՏԵՐՏԵՔՍՏ կամ ԲԱԳԵԹ