Դպրոցում ես մտերմություն էի անում երկու եղբայրների հետ, որոնց անուններն այստեղ չեմ նշի։ Բայց երկար տարիների բաժանումից հետո մենք աստիճանաբար կորցրինք կապը։ Վերջերս լուր հասավ, որ նրանցից մեկը ծանր հիվ…
Հալվող անորակ ասֆալտի մեջ մխրճված կաբլուկների հետքը սրով սրտին հասցված հարվածի էր նման: Քնկոտ աչքերի խորքի նիրհում ուղտի պռոշից թափվող փսլինքն էր երևում․ իսկ կիսափակ աչքն էլ ոչ մի կերպ չէր կարողանում…
Պատմելի է այս քաղաքը, որտեղ մենք կանք։ Չեմ կարող ասել «ապրում ենք», որովհետև քաղաքն է ապրում իր մարդկանցով, իսկ մենք այստեղ ենք, այստեղ կանք, արթնանում ենք, լվացվում ենք, լվանում ենք մտքերը, խորքից մա…
Րյու դե Լիոնը, որը Լիոնի կայարանից մինչև Բաստիլի հրապարակն է ձգվում, կեղտոտ, փոշոտ, տհաճ փողոց էր։ Լայն էր և կարող էր ավելի վեհ անվանում կրել, օրինակ՝ պողոտա, բայց երբեք ոչ ոք այդպես չի անվանակոչի այն…
![Խելագարի օրագիրը [1]](https://granish.org/wp-content/uploads/2018/02/lu-syun.jpg)
