Գիշերը մեզ հաղորդակցրեց Մաքրությանը… Մինչև չեղավ ավելի, Քան մի Մարմին Լքված Աստղերում… Ժամերը բառ չունեն… Ես հանդգնում եմ երևակայել Քո գաղտնի բառը Իմի մեջ… Մեզանից մեկը պետք է հեռանա Արցունքներ վերադա…
շորերս էստեղ էնտեղ ցրիվ տալով հասա էն ցեցոտ եսիս էն որ ֆոտոն միջից հանում ես տակն անահիտ չի մնում մի քիչ շատ հեռվում ինչ-որ երկու գիրք թաբու ինչ-որ գրողական ձիրք հիմա երևի կաֆեներում նստած ազգիս ջահել…
Ինչ որ չի, չի երազել Դեռ ոչ մի պոետ – աստղաբիբ Ուզո՞ւմ եք` որպես գնդասեղ Արև՛ը խրեմ փողկապիս: Առնեմ, որպես սինի, Երկինքը աստղերի խաղով – Ու տանե՛մ այն հարսանիք, Որպես միրգ մի ճութ խաղող:
ՊԱՏԱՍԽԱՆ Ինձ հարց են տալիս Հայերն ամէնուր Թէ խնջոյքներում Թէ՛ հանդէսներում Ահմադ Նուրիզադեհ Դու, որ հայ չես ու չես ծնուել հայ Ապա ո՞նց գիտես զգալ մեր հոգին, Մեր հայութիւնը Չէ՞ որ հայ չես ու չես ծնուել…
