Մոնին վատ էր: Թափթփված տեսքով, արագ, մոլորված քայլում էր: Յոթ օր չէր լողացել, մազերը յուղոտ էին, վերարկուն՝ ճմռթված, դեմքն՝ անշպար, ունքերն՝ աճած ու խտացած: Ծխում էր՝ չամաչելով անցորդներից:
- Սպասիր, Դավիթ ջան: Շրջվեցի: Իմ առջև կանգնած էր մի ծերունի, ով նիհարությունից սաստիկ կորացել էր: Ձեռքերը դողում էին, իսկ մոխրագույն աչքերը սևեռուն հայացքով ինձ էին նայում: Մեր գյուղում նրան բոլորը խե…
