Հեռանալիս կանջատես լույսերը, կծածկես դռները բոլոր, կջրես ծաղիկներդ, թե ունեիր, ու երբ դռնից դուրս եկար՝ չմոռանաս այրել հարազատ տունը քո։ Մեքենաների ծանր հերթը, ամենաշտապ իրերով բեռնված, դեպի օտարությո…
Թեկուզ հայելու մեջ լճակի լուծվում ենք մենք. Ճանաչի’ր պատկերը այն: Կրկնակի վայրում են այն միայն հավերժ ու մեղմ ձայները մեր:[1] Երազս հետ սուզվեց` իր հետ տանելով անհետ մի բան: Պատուհանն աչքերը բացում է…
«Քո բոլոր ճակատամարտներն այլևս տանուլ են տրված: Քո երկրից հաղթանակ տարած ոչ մի զորավար չի մեծարվել հաղթակամարով» Երբ առաջին անգամ կուրտիզանուհու հետ արթնանալուց հետո ձգվեցի` նրան համբուրելու, նա ասաց…
