Ո՞վ է գիշերով բորանը ճեղքում։ Հայր ու որդի են ձիով սլանում։ Հայրը զավակին իր գիրկն է առել, Փորձում է նրան ցրտից պաշտպանել։ -Ինչու՞ ես փակել երեսդ վախից։ -Անտառի արքան ինձ նայեց հեռվից.
Երկինքն անխռով ու մոխրագույն էր, Իսկ տերևները՝ չորացած ու ծեր։ Խշխշում էին, դառնում փշուրներ։ Դրսում աշուն էր, թախծոտ հոկտեմբեր։ Անցյալի ծոցում թաղված մի գիշեր, Կողքիս միգապատ, մթամած լիճ էր, Ահարկու…
