Ֆաթիմայի բարակիրան մարմինը մի տղամարդ էր արդեն շոշափել։ Սակայն գլխից մինչև ոտքերը ծածկվում էր սև մետաքսով՝ աչքերի եզրերը ընդգծելով երբեմն բարակ ստվերաներկով. ոչ ոք չէր նկատում տխրությունը։
Գյուղում գարունը ավելի շուտ է գալիս,քան քաղաքում: Էստեղ մարդատար մեքենաները բեռնատար են (ուղևորները ճզմում են իրար. ով շուտ նստեց, նա կհաղթի և մատը չի թողնի դռան տակ): Գյուղի նայողը մեկն է`գյուղապետը:
Փչի՛ր քաղաք, ես կթաքնվեմ քո մոռացության տուֆե թփերում, որ դու չհիշես, անինձ օրերիդ գողգոթան կարմիր.... քո սիրտը արդեն հոգեհասցե չէ և ոչ էլ գոգնոց, իմ համեմահոտ շերեփի համար... ինձ լքի՛ր քաղաք, ուզում…
