Եվ գրկելով սառը քարը, և համբուրելով քարացած ճակատդ, և նայելով աչքերիդ մեջ ու չտեսնելով արտացոլանքն իմ մայրական, և ատելով քարը, որ ծածկել է մարմինդ, և երազելով պառկել կողքիդ, ու հանդիպել ինչ-որ տեղում,…
*** Ես շնչում եմ մա, բայց ապրել չեմ կարողանում։ Ու ապրելու փորձերից էլ հոգնել եմ։ Էսպես ավելի լավ է, ավելի հեշտ է, գոնե ինձ համար։ Ներիր ինձ, որ ստիպված ես ամեն օր կերակրել ինձ, հագցնել, լվացնել։
