Ունէր ու չունէր Նազլուն ունէր խեղճ Օհան աղբարը. իր ամբողջ սէրը, հոգին, մտածումը, իր կեանքին ուղեկիցն էր Նազլուն, եւ Նազլուն իր ձին էր: Ո՜րքան կը սիրէր զայն, ու ո՜րքան կը գուրգուրար անոր վրայ:
— Մեկնումիս առթիւ կ՚ուզեմ յիշատակ մը թողուլ քեզի, ըսած էր բարեկամս, որ արուեստագէտ մըն էր, նկարիչ մը: Է՜հ, կա՞յ աւելի սիրուն, աւելի հաճելի, աւելի գգուելի յիշատակ մը քան յիշատակը զոր կը թողու արուեստագ…
