Մի բան պոկվեց մառախլապատ մթնոլորտից ու աճեց. գիշերվա մեջ՝ մոխրաճերմակ, ծառ ու սոճուն փաթաթվեց: Լույսն էր փայլում թավշափափուկ, այն, որ ամպից էր կաթել, և լուծվում էր աշխարհն անձուկ գեղեցկության մեջ անդե…
Եվ ի՞նչ է, ի՞նչ է այս ողջ տաժանքը՝ կես-պատկեր, կես-բառ, կիսահաշվարկ, որտեղի՞ց քո մեջ այսչափ կտղանքը, արդյոք հույզերի՞ց համր ու խաղաղ: Ողջը առ քեզ է հորդում չգոյից՝ խառնիփնթոր ու հատիկ-հատիկ, դու մերթ…
