Տեքստը գրվել է Ծաղկաձորում կայացած երիտասարդական հավաքի ժամանակ՝ որպես միասնական, համահավաք բնագիր ստեղծելու փարձառություն: Տեքստի համահեղինակներ՝ Հասմիկ Սիմոնյան, Արթուր Մեսրոպյան, Անահիտ Ղազախեցյան,…
Մի տարի առաջ էլի օգոստոս էր։ Շոգն էլի վրա էր տվել։ Հուլիսի վերջին դուրս շպրտեցին մի վարձով տնից: Լավ եղավ։ Տեղադիրքը սրտովս չէր։ Իրերի տեղափոխման համար բեռնատար կանչեցինք։ Վարորդը մկանուտ, բայց դեմքին…
Երազիս գնում եմ շնաձուկ տեսնելու, ինչպես Բուենդիայի տղան՝ սառույցի։ Տոմսը երեքուկես է։ Մի քանի րոպեի համար: Էգ է։ Համեմատաբար փոքր, բայց երբ հայտնվում է ոտքերիս արանքում, վախիս հետ չափերն էլ մեծանում…
Նա գալիս էր ներս, ու ինչ-որ ժպիտ ոտքերը խաչում էր դեմքիս փռված ամենօրյա հայացքին՝ փոխելով անփոսիկ այտերիս ու անժպիտ աչքերիս վարքը։ Համալսարանը, սովորելու հարցում մեզ կաշառելիս, մեկ էլ առաջին կուրսում…
Կես ժամ կլիներ կանգառում կանգնած սպասում էի քաղաքի միակ երթուղայինին։ -Հիմա երևի Պապիկը կգա,- հուսադրում էի ինձ տասը րոպեն մեկ։ Բայց Պապիկը չկար ու չկար։ -Տրիկոտաժից ժողովրդին վերցնելու ժամն ա, հեսա կ…
Հղկված քարերի քաղաք էր, ճիշտ այն քարերից, որոնց տաշում են մահարձան շինելու, մեռնողի հիշատակին տաղավար սարքելու համար և նրանցից, որոնք լցված են մեր քաղաքի այգի չհիշեցնող խոտածածկ տարածքում (մի մեծահարո…
