Լուր չկա․ ստվերներն արդեն ճամփա չեն ընկնում գիշերը, և մոռացվել է գուցե Չկաստանի հասցեն։ Պատանիներ էին, վայրի երգեցին, պարեցին կրակների շուրջ, կախարդական փոշով թռան ափեափ չծերանալով։
Գիշեր էր: Ծերուկ Մարկոսը թիկն էր տվել փափուկ բազմոցի թեթև, սինտիպոնե բարձերին, թիկն էր տվել ու հիշում էր՝ երբ փոքր տղա Մարկոսը գիշերով ելնում էր իրենց հին տան հողե կտուրը, ստուգում քարերը, որ պահում է…
Մարատը, դուռը հետևից շրխկացնելով, ներս է մտնում: Ինձ շրխկոցը դուր չի գալիս: Հազար բառ կուլ տված բեգեմոտի նման նստել է իմ ու Մարատի միջև: Ես աչքերս դեռ չեմ բացել, իբր չլսեցի շրխկոցը, որ հաստատ մեր հարև…
