Հոս ո՛չ ողջ եմ, ո՛չ՝ մեռած: երբ այլեւս չես կրնար գոյատեւել կամ շնչել՝ այլակերպուած աշխարհին մէջ արտաքին, երբ արժէքներ կը շրջուին անընդհատ, երբ երկիրը ոտքիդ տակէն կը փախչի, կը կրճատուի շարունակ, օտարաց…
Նախահայրերս բարձր լեռներու, խորունկ կիրճերու բնիկիներն էին, իրենց ոտքերը պէտք էր որ ամուր հողի եւ ժայռի վրայ հաստատուէր, անոնք կ'երեւի չունէին անզուսպ բաղձանք մեկնումի, հորիզոններով արբշիռ գինովցած՝ փ…
Ամառ կը յուշէ, թարխուն ու ծոթրին, հազար բնական այլ ջերմ բոյրեր, այս ձմեռնային եղանակին մէջ՝ իր վառ շողերով մեզ գինովցուցած օրը արեւոտ: Կարծես կրկին կը քալենք արահետէն աղտորի, եւ սումմախի կարմրաւուն ծա…
Վերջին տասնամեակներուն հետզհետէ սկսաւ թափ առնել Հայաստանի մէջ Նիկողոս Սարաֆեանի քերթողութեան ճանաչումը: Ալեքսան Թոփչեան եւ յա՛տկապէս Արթուր Անդրանիկեան մեծ ջանք թափեցին սփիւռքահայ այս մեծ բանաստեղծին…
Թերեւս կ'ուզէիր, որ տաղս ըլլար ուղղանկիւնաձեւ թղթիկ մը բարակ, այդ բուրումնաւէտ թերթիկին նման, որ կը կոչէին «Փափիէ տ'արմենի», զայն ոլորէիր կամ զայն այրէիր քմահաճօրէն, երբ գործիդ չգար:
Դժուար է արագ ակնարկով մը ներկայացնել Որբունիի արձակը, որուն մա՛նաւանդ վիպական մարզը, «Փորձը»էն մինչեւ «Եւ եղեւ մարդ», «Թեկնածուն», «Ասֆալթը» եւ «Սովորական օր մը» անուն գործը, Փրուստէն մինչեւ Րոպ Կրիէ…
Ես կը լսեմ աղեխարշ աղաղակներ եւ շշուկներ ձորերէն: Կապոյտ, Կապոյտ լեռներու անպարագիծ շղթային մէջ ընկղմած եմ՝ հմայուած: Կանաչ անտառներ կարծես կը քաշեն, կ'ընդելուզեն զիս իրենց խորութեան, կապոյտ մութին մէ…
Մեր հանդիպումները յաճախ այսպէս կը սկսէին, կը հարցնէի «Ինչպէ՞ս է վաղամեռիկ բանաստեղծ Յովհաննէս Գրիգորեանը», ակնարկելով ատենին Միսաք Մեծարենցի մասին գրած իր մէկ գրութեան, ուր կը պատմէր, թէ փոքր տարիքին,…
