18-թվականի աշնանը Ֆրանսիայի հարավային ծայրագավառներում շրջագայելիս ճանապարհն ինձ բերեց մի տեղ, որը գտնվում էր ինչ-որ մեզոն դը սանտեից[1] կամ մասնավոր հոգեբուժարանից մի քանի մղոն հեռավորության վրա:
Արգելեցին զենքով եկեղեցի մտնել: Մեր հոգու փրկության համար անվճար մոմեր բաժանեցին, եւ մենք, զենքը դռանը թողած, ներսում մոմեր վառեցինք: Հետո սրընթաց արագությամբ վերցնում էինք նրանց գյուղերը:
Ես փորձառու վարորդ եմ, բայց ամեն անգամ բելգիական արագընթաց մայրուղու վրա սրտիս տրոփյունը աշխուժանում է: Արյունը խուժում է գլուխս, հայացքս թափառում է աջուձախ, ու միտքս ենթագիտակցորեն փնտրում, բայց այդպ…
Ես մարգարեներին չեմ հավատում, եղունգ, ձեռք, բաժակ նայողներին չեմ հավատում, ես ճակատագրին էլ չեմ հավատում... վախենամ` Աստծուն էլ չեմ հավատում... չէ, այնուամենայնիվ, Աստծուն հավատում եմ. անունը մեծատառ…
