Ամուսինս ամիսներ անց վերադարձավ ճամփորդությունից: Տղաս իր փոքրիկ մատները տարավ նրա գզզված մազերի մեջ. -Սպիտակե՜լ են ինչքան: -Ի՜նչ սևացել ես, պապա՛,- ասաց աղջիկս: Չասացի՝ նիհարել ես:
Շոգը փղի վրա էր նստած: Կիրքը ծանրաքայլ էր՝ փղի ճեմարանքի հանգույն: Հնդկական կծուն ու քաղցրը՝ թանձրացնելով արյունը՝ նեղում էին անոթներին, մազանոթներին, սեփական հրայրքի ընթացքի համար պատշաճ անցք էին որո…
Հինգերորդ պողոտան շողշողում էր արևի տակ, երբ նրանք դուրս եկան Բրեվուրթից և քայլերն ուղղեցին դեպի Վաշինգտոնի հրապարակ: Թեև նոյեմբեր էր, արևը ջերմ էր, և ամեն ինչ հիշեցնում էր ամառային առավոտ.
