Օրեր շան հաչոց են դարձել, Խաղաղությունը ոսկոր է՝ Ճոխ ընթրիքից հետո Ինչ որ մեկի կոկորդում խրված, Մութը սովորական է... Փողոցները կարոտել են վազքիս։ Պատերազմ է. հողը՝ խենթանում Անհագ ծարավով արյուն է խմո…
մի կենար աստուծոյ մ’առջեւ որ ունկնդրել չի գիտեր որ կը քաշէ քեզ իր կողմ ծաղրելու համար ի վերջոյ ան քեզ բարի չստեղծեց ինչո՞ւ մէջդ խլրտացող սերմերու ձայն կը լսես ու դուն քեզի միտքերու մէջ վերնալու ձեւեր…
Բարձրացավ քամին... Տերևներն աշնան ահա Թռչում են դեպի մահը... Այս տխուր ժամին Իմ սրտում արդեն ահ է... Ծառերից պատին Ստվեր է ընկել կապույտ… Կարոտդ կամար է կապում Իմ հոգում մթին, Իմ հոգու թանձր տապում.
