Քաղաքը կնոջ մերկություն է, պիտի մենակ քայլես, որ հասկանաս, ամեն քայլելիս միշտ մի բանի է նմանվում: Երբեմն իմ վրայով եմ քայլում, քաղաքն անձրևում է գլխիս, կաթիլը ձեռքիս է իջնում, ու ցնդում մատներիս:
դժվար է ոչ ոքի մասին չգրելը ավելի դժվար է գրելը ոչ ոքի մասին... քայլիր ճաքած քարտեզների վրայով որի ցամաքները բառադիեր են ու կզգաս սեփական գոյությանդ մաշկի վրա որ մի կարճ անվերջություն վատնել ես փակ աչ…
ԺԱՄԱՆԱԿ. Ինչ-որ մի իրիկնաշաղ։ ՎԱՅՐ. Ինչ-որ մի տեղ։ ԾԵՐՈՒՆԻ – մոտ յոթանասուն տարեկան, սպիտակած բեղեր ու մազեր, սև ու երկար զգեստ։ ԱՂՋԻԿ – մոտ տասը տարեկան, մանուշակագույն մազեր, սև աչքեր, երկար, սև ու…
Մենք, որ նման ենք ապակու հետևում բզզացող, բայց ոչ մի կերպ դուրս պրծնել չկարողացող մեղվի, չգիտենք, թե ինչ գույն ունի ծաղկափոշին, որի վրա քիչ առաջ թափվեց ապրիլյան անձրևը։ Մենք, որ նման ենք երազում կապվա…
