I Ծածուկ – հոսընթաց – խելահեղորեն երկրպագում է համաշխարհն իր տիրաններին ինքնահռչակ, որ հին ու նորաձեւ հագուկապով են, կատաղի-ցուցական վարքով մեծաց, դաջվածք-խորհրդանշաններով բազմակերպար:
(չենք տեսնում՝ չի նշանակում, թե չկան)։ Իսկ դու քայլիր հոկտեմբերյան մութ գիշերով․ փողոցներում տեսլանում են փոշի-աստղերի հյուլներն ու դու, իսկ քեզ կթվա, թե հատիկ է՝ փոշի․ արձակի՛ր մի քանի կոճակ, կանգ առ…
Ձեռքերս սիրել են քո կոնքերը… Նրանք մաքրեցին մենության փոշին. դանդաղել էր նույնիսկ օդը՝ շնչակտուր սպասելով, թե երբ կներարկեմ ինձ քո մեջ կամ հակառակը։ Ցուրտ էր, մեր տեղը խոսում էր գոլորշին, որ աստիճանաբ…
Մա-նու-շա-կա-գույն ու անհոմանիշ՝ Դու եղիր, եղիր եւ խաղաղություն իջեցրու հանգիստ, ինչպես կարող ես փոթորիկներին ու անձրեւներին եւ առագաստներն ուղղիր իմ նավի, ճանապարհ ցույց տուր, փարոսներ վառիր՝ հեռվում…
