*** Քամիներ կան, Որ լռությունից են սկիզբ առնում, Անցնում աննկատ` Ճակատագրով կանխորոշված վայրերով: Դու ջանում ես փոխել ուղին, Բայց միևնույն է ` Գետը մնում է իր կարծիքին: Սահում են երազանքներդ Ամպերի նմ…
Աստղերին եմ նայում: Գիտեմ հաստատ՝ Միմյանցով չենք մենք այստեղ: Եվ անդ: Եվ թեպետ վախին կարող են անսալ՝ Անկիրք են արդեն՝ մարդ ու գազան: Հրաշքով գոնե աստղերից գար մի հույզ, Մի կիրք գտներ մեզ, թեք հայացքով…
Հորինել 21-րդ դարը և նրա արանքներում խցկել չծնված երեխաների ոսկորները որպես էջանիշ... Պատառոտել գրքերը, որոնք այդպես էլ չեն գրվելու, հետո մեկնել պատերազմ. որ եղիցի լույս: Թաքցնել ամեն Աստծո մարդու աչք…
