Մառախուղ է։ Կուտակված ամպերը բացում են ճանապարհդ, Զուգահեռ փակում են մյուսներինը։ Կանաչ քարեր են երևում: Իմ կարմիր տնակը ճամփի մեջտեղում է: Մոտենաս, քեզ ջուր կտամ՝ Վախից թուքդ չչորանա:
1 ամեն ինչ չորանում է՝ անձրևաջրերը մայթերին, արցունքներն այտերին մառախուղի մեջ են՝ մարդիկ՝ փողոցներում, արագաքայլ ու զբաղված, ուղեղի ծալքերը՝ մտքերով ծանրացող էլ ավելի ծանր են կանաչ հիշողությունները ա…
Արդեն քանի դար է միայնակ նստած եմ այս սեղանի առջև։ Ցերեկին հաջորդում է գիշերը, գիշերվան՝ ցերեկը։ Ոչ ոք ոչինչ չի մատուցում։ Սեղանը, թերևս, լիքն է։ Սեղանի շուրջ դատարկ է։ Միայն ես եմ, կամ՝ նա։
մտնում ես այլ մարդու ներաշխարհ, թաթախվում իր ստամոքսահյութի մեջ, համարձակվում կյանքդ կառուցել տրամադրությունների ու մարսողության արանքում, քայլում ես իր երակների վրայով ու լող տալիս արյան մեջ
