Պոեզիա

Քաղաքը չի մոռացել քեզ… Քաղաքը, ուր վաղուց ո՛չ ոք չի ապրում, քո մասին հեքիաթ է պատմում մայթերին, որտեղ քեզնից հետո անձրևները չեն դադարում, իսկ…

Սիրելի [ ], Ես գրել էի քո անունը ամենավերևում նամակի, որն այդպես էլ չավարտեցի։ Ես գրել էի քո անունը ձեռքիս վրա չմաքրվող գրիչով, և…

Ես այնքան դժվարությամբ եմ գրում․․․ Ես երբեմն ուզում եմ օրվա մեջ անընդհատ ասել՝ ինչքան եմ կարոտում քեզ։ Ես ուզում եմ ասել, որ եթե նույնիսկ…

ԿՅԱՆՔԻ ԿԵՍԻՆ մտածում եմ մեռյալների մասին որոնց դժվար է հաշվել և որոնք անուն չունեն: Ապա դուռն է բախում առօրյան, և ցանկապատի վրայով կանչում է…

*** Մութը մաքուր է, հավատա՛, տե՛ս իրական աշխարհը՝ առանց գունային պատրանքի։ Ցերեկը մեռելներն են ապրում, գիշերը դրախտն է իրական. ոչ ոք չգիտի ու թող…

ՄԻ ՏԱՌ ՔՈ ԱՆՈՒՆԻՑ Հանկարծ տեսա, որ գլուխս բոցավառվեց, Այրվեցի ես ու մոխիրս բոցավառվեց: Աչք բացեցի, լռությունս ջուր դարձավ, Աչք փակեցի, անկողինս բոցավառվեց: Դուռ…

  բաքուն հայտնում է հայ զինվորներ գերեվարելու մասին․․․ բացեցի վերջին թարգմանությունները Հերբերտի բաքուն հայտնում է հայ զինվորներ գերեվարելու․․․ թեյ լցրեցի որ կարողանամ կենտրոնանալ տեքստի…

1. Մեկը դև է քշում, Որովհետև մի դևավոր կա, որ հավատում է նրան… Մի տեղ շոգ է անում, Որովհետև մի թևավոր կա, որ ձգվում…