Տիրամոր պես ծնկի իջա բառիս առջև. Խաչել էին միամորիս ոսկեգանգուր, Ու գամերի արձագանքն էր շամփրոտում դեռ Լռությունը հեռուների ու ճիչս խուլ: Բայց փայում էր տեսիլքի պես ճերմակաթույր Մի թղթեղեն ու քնքշենի…
Կանաչ առավոտին ուզում էի սիրտ լինել Սի՜րտ: Իսկ ուշ երեկոյան ուզում էի սոխակ լինել: Սոխա՜կ: Հոգի՜, նարնջի գույն հագի՛ր: Հոգի՜, սիրո գույն հագի՛ր: Կենդանի առավոտին ուզում էի ես ‹‹ես›› լինել:
Նույն ձայնի մուտքն էր երկու տարահայաց դռներից: *** «Տեսնում եմ մարդկանց, որ շրջում են ինչպես ծառեր»: (Մարկոս 8:24) Հազարամյակում մի տեղ, թիկունքում՝ տեսարան: Այն ճանապարհները, որ մենք օդով պիտի անցնեն…
թրջվեցին բառերը, որ ծնվել էին աստղազարդից, Բառերն այն բոլոր, որ ունեին հատուկ և միակ նշանակետը – Քե՛զ: Ինչպես էլ բացենք թևերը մեր, այժմ մեզ հաշվի չի առնում ժամանակը, Ինչպես էլ թարթենք աչքերը մեր, այժմ…
