Պարոն: Ինչի՞դ ե ն պետք այդ երկար ոտքերը Ու բզկտված սրունքները, Ձերդ մեծություն: Ճի՞շտ է, որ կարող ես բարձրացնել քո ծանրության կենտրոնը Եվ անկշիռ դառնալ հարձակվելիս: Ուրվական: Ինձ վրա էլ կանգնիր անկշիռ…
լինում է, չի լինում... դա «լինումների» ներկան է, սկզբի, այդ ժամանկի փոխարեն, երբ «շուտովն» անցնում է, «երբեքը», «միշտը» անցել են, և դե՞ռ, սրբազան ճամփան սառույցների տա՞կ... Ինչպե՞ս հռչակել վերապրելու…
*** Չգիտեմ դժոխային է Թե դրախտային Այս երգը Ինձ երկինք է կանչում Թե քշում է ընդերքը *** Իմ մահվան ետևից Կշտապեմ Քաղաքից քաղաք Փողոցից փողոց Իմանալով որ նրան Հանկարծակի կգտնեմ *** Ես ոչ բանաստեղծությու…
Արծիվ պատկերացնել Սերկևիլը Կախարդական լամպի Ճամպրուկդ փակել ես Եվ բանաստեղծելը այլևս իմ գործը չէ Քո ետևից Ինչպես հնամաշ մի շենք Կփլվեմ ինքս իմ մեջ Ու կայլանդակեմ փողոցը Լավ զգացողություն ունեմ Ամեն ին…
