1. Ալ համազգեստ չէր հագինը նրա, Քանզի արյունն ու գինին են կարմիր, Արյունն ու գինին ձեռքերի վրա՝ Կանգնած էր այնտեղ, ուր դիակ կար մի՝ Անկողնում պառկած խեղճ կինն իր սիրած, Որին նա դարձրեց անշունչ մի մարմ…
Այսօրս էլ սահեց, ինչպես արձակած զգեստս սահեց մարմինս ի վար… մեկ օրով էլ մերկացա կյանքից… *** Աղավնու փետուրներով իմ երազանքը պտտվե՛ց ու պտտվեց քո շուրջ… Գուցե դու իմանա՞ս, թե որտեղ է հիմա աղավնու փետո…
Բառերը թռչուններ են: Ինքն իրեն հասնելու մի հնարք ունի թռչունը` հաճախ լքել ինքն իրեն: Բաժանվել, որ հանդիպումը կատարյալ լինի: Թեկուզ` հինգ վայրկյան` իրեն կողքից նայել: Հետո նա գտնում է իր ճյուղը տիեզերք…
Գնացքի տոմսը պատռում եմ ու եղնիկների վերջին խմբի հետ տուն վերադառնում: Այնքան պոետ եմ, որ եղջույրներս բողբոջել են, ու երգս մշուշի պես անցնում է լճի վրայով... Կուրծքս պատրաստել եմ, որ դու ավելի բարի դա…
