Ով գոյն իր ոգուց փորձում է պոկել Ոչնչի կոչով – գոչյուն է սոսկ, որոմ, բոթի հորմոն, հետո` մոյրանի դոնդող, ոլոր մոգոնվածք, որոգայթ ու գող,– կողոպտած բոցն է նա խոթում ի հող մորմոքի փոշոտ որմերի ներքո:
ներքևի հարևանը գալու է մեր տուն թե ջուրը նորից կաթում է ծխելու է մեր տանը՝ անշտապ մոխիրը թափելու է մեր լվացարանի մեջ ընդհանուր դարպասի կողպեքը նախկին միլպետը պիտի փոխի վախից՝ու մեզ բանալի չի տալու մին…
1. Ալ համազգեստ չէր հագինը նրա, Քանզի արյունն ու գինին են կարմիր, Արյունն ու գինին ձեռքերի վրա՝ Կանգնած էր այնտեղ, ուր դիակ կար մի՝ Անկողնում պառկած խեղճ կինն իր սիրած, Որին նա դարձրեց անշունչ մի մարմ…
Այսօրս էլ սահեց, ինչպես արձակած զգեստս սահեց մարմինս ի վար… մեկ օրով էլ մերկացա կյանքից… *** Աղավնու փետուրներով իմ երազանքը պտտվե՛ց ու պտտվեց քո շուրջ… Գուցե դու իմանա՞ս, թե որտեղ է հիմա աղավնու փետո…
