Լույս առավոտի, Դու, որ նման ես երաժշտության, Եկ ու ինձ փրկիր այս գիշերային անդաշնությունից, Շաղոտ շուրթերով շշնջա նորից խոսքը հաշտության Ու սիրտս զտիր, Որ պղտորվել ու ելել է հունից:
Քաղաք, Քեզ հազար անգամ դիմավորել եմ Առավոտ կանուխ, Երբ ոչ-ոք չի սիրել քեզ ու սպասել, Երբ քնահարամ, Քրտնաբույր կանայք Ավելներով քստքստացրել են մաշկիդ վրա՝ Իրենց տնաբույս դժբախտությունը Պարպելով քարեղեն…
Աշխարհը ինչ է անում իր զավակների հետ *** Եվ կեսգիշերին Աչքերս նկարելուց հետո Տեսա նրա աչքերը Եվ ժպիտը Լուսաբացից քիչ առաջ Նկարչի քնելուց հետո Հրաժեշտ տվեցի ընտանիքիս Եվ դուրս եկա «ԿարտոՖիլ ուտողները»…
Օրերն անցնում են` հրաշք չկա: Տե՛ր, ինչ անտեր են հող ու երկինք, ու սպասումը թաս է ճաքած, ու դեռ ոչինչ է ծորում գետին… Ծղոտե մարդը վառեց լուցկին: ... Ինչ գեղեցիկ են,- երբ ճրթճրթոցը խուլ է ու ցավի աղաղակ…
