Կորստյան մոխիր. տուր հիշատակի փոքրիկ զարդատուփ, որ ես ճյուղերից հորինեմ մահվան երաժշտախումբ, որ ես երգվեմ ադամամութին ու երեկոյան,- ու թե սրինգ եմ` արծաթաջրվեմ, ու թե բամբիռ եմ`ոսկով ծուլանամ ու թե շվ…
Սը՜ս, ո՛չ մի խոսք, առուն հանգիստ, Ձորի փեշով գլոր տվեց ու գնաց Արևն իր սառը հայացքից Վեր թռավ, սրտնեղեց ու գնաց։ Տխրամած անտառով համակ, անլուր են բոլոր դիցուհիները, Մի գեղեցկուհի հեգնանքից հետո, Քրքջա…
Գիշեր է, փողոց, լապտեր, դեղատուն, Անբովանդակ ու աղոտ լույսը: Մի քառորդ դարի կյանք եւս քեզ տուր – Նույնը կլինի ողջն: Անհույս է: Կմեռնես – սկզբից կսկսես կրկին, Դարձյալ կլինի եղածն արդեն.
