...Օրերը այստեղ են բերել: Եվ ես Այստեղից Անցնում եմ՝ տարտամ ու երեր: Նորից Քայլերս դարձել են տարտամ: Նորի՛ց ծանրացել է Սրտիս մեջ թախիծը Անկամ: Գնում եմ, Գնում եմ — Նորից. Գիտեմ, որ անցնում է տարին:
Ցերեկի վազքից, հոգսերից հոգնած՝ Տուն վերադարձա գիշերի կիսին: Իսկույն քնեցի: Եվ մեկ էլ, հանկարծ, Մի երազ տեսա հայ ազգի՜ մասին: Ես չեմ հավատում ո՜չ մի երազի: Բայց արթնանալիս վախեցա, ասի.
Բարձրացավ քամին... Տերևներն աշնան ահա Թռչում են դեպի մահը... Այս տխուր ժամին Իմ սրտում արդեն ահ է... Ծառերից պատին Ստվեր է ընկել կապույտ… Կարոտդ կամար է կապում Իմ հոգում մթին, Իմ հոգու թանձր տապում.
Նետե՜լ է երկաթե մի ձեռք Դեպի վեր ոսկի մի ծնծղա. Բռնկվել է ոսկի ծնծղան, Դարձել է արնածոր մի վերք։ Վառվել է երկնքում հակինթ Ու ծորում է արյունը յուր կեզ,— Զոհվե՜լ է երկնքում վճիտ.— Ինչքան լա՜վ է հատնում…
Ապրում ես, շնչում ես, դու դեռ կաս — բայց ամե՛ն վայրկյան դու ա՜յլ ես. Անցյալ է դառնում քո ներկան— ու ամե՛ն վայրկյան դու ա՛յլ ես. Բայց ներկան քո— հո՛ւնտ է գալիքի՝ մեռնելով— նա սնում է գալիքը, Եվ այսպես—…
Նա պառկած էր նախկին սեղանատան միգում, Հին սեղանի վրա, երկայնքն ի վար դրած, Ւր դագաղում դեղին , - և ճակատին նրա Քստմնելի՝ հանգչում էր ծաղիկների մի կույտ։ Մագաղաթի նման ողորկ, ապակեգույն` Կարծես մաքրել…
Նայադների~ նման, նայադների~ նման Կարոտներիս ձայնով կանչում է ինձ, Խոստանալով սիրո անհատնելի հմայք Եվ թողնելով մորմոք և կորստի կսկիծ… Մանկությունից անդարձ` իմ օրերում անցած, Տարիներիս կարմիր ավազի մեջ…
Ինչ որ չի, չի երազել Դեռ ոչ մի պոետ – աստղաբիբ Ուզո՞ւմ եք` որպես գնդասեղ Արև՛ը խրեմ փողկապիս: Առնեմ, որպես սինի, Երկինքը աստղերի խաղով – Ու տանե՛մ այն հարսանիք, Որպես միրգ մի ճութ խաղող:
Իմ պէս տղայ էր... մի քիչ կամակոր... ներսում լոյս ունէր... կապոյտ... ծիրանի ծիր անծիր... եւ արեան կարմիրն էր բո'րբ կաթում նրա գրչածայրից... Նաիրեան երազներ էր հեղում տեղին-անտեղին՝ վարանոտ հայեացքի ծայ…
