Գիշեր է. տա՜նկ, տա՜նկ, հսկայ ժամացոյց։ Հանգիստ է չորս դին, կը ննջեն բոլոր. միայն ինքն է որ՝ հանգոյցէ հանգոյց փողոցներ կ՛անցնի լուռ, քայլամոլոր։ Պաղ հովը կու գայ, կը զարնէ ճակտին, ուր հին-հին յուշեր յա…
Ես կարող եմ հիմա-կուզե՞ս փորձեմ- լեռնային բյուրեղին թևե՛ր վերագրել, և գավազանին` շուրթեր, և հրամայել կյանքի գիշերվան` եղբայր դառնալ պոեմի արշալույսին: Ինչպե՞ս: Կործանելով այբուբենը (ներսից ու դրսից)`…
Կար-չկար մի կարճահասակ մարդ նա չար էր ու նախանձ և նա նստեց հեծանիվն ու գնաց աստծո մոտ ինչ անեմ ասաց ես չար եմ ու նախանձ և աստված ասաց նստիր իմ փոխարեն երկնքում մինչև կմտածեմ ու կասեմ և չար կարճահասակ…
ԽՈՐԽԵ ԼՈՒԻՍ ԲՈՐԽԵՍ (1899-1986) Եթե նաև այն միտքը գոյություն ունի, թե պոեզիայում ապրում է Դրախտի մասին հիշողությունը (այսպես էր կարծում Նովալիսը), ուրեմն ամեն լեզու–Դրախտ տանող ճանապարհ է:
