Երեկոն մայիսյան էր և անձրևոտ, դու մենակ էիր և ծննդատան առաջ ետուառաջ քայլելով մտածում էիր, որ արու զավակները չպետք է ծնվեն անձրևոտ մի օր, թե չէ շատ կսիրեն արեգակին, թե չէ... կվառվեն:
զգում եմ այս մահածին գիշերվա ամենամութ պահերին արևի հազարավոր աղբյուրներ են բխում սրտումս անկասկած զգում եմ վհատության այս աղուտի ամեն մի անկյունում հազարավոր զվարթ անտառներ են ծլում հողից հանկարծ
Հով արեք, սարեր ջան, հով արեք, Իմ դարդին դարման արեք։ Սարերը հով չեն անում, Իմ դարդին դարման անում։ Ամպեր, ամպեր, մի քիչ զով արեք, Վարար անձրև թափեք, ծով արեք, Գեշ մարդու օր-արևը Սև հողի տակով արեք:
- Ցու՞րտ է տունդ. մի արև եմ ծրարում, փոստում քեզ համար բառի մէջ մի աստղիկ դիր ու առաքիր իմ երկինքը շատ եմ մութ: Գալիս եմ անձրեւումից շարունակ ու թափվում մթագնած երկրին այդ պահին ծովն է ընկղմվում զուլա…
