Եվ այսպես... թվում է քեզ՝ կարո՞ղ ես դրախտը դժոխքից զատել, կապույտ երկինքը ցավից, կարո՞ղ ես դաշտը կանաչ սառը ռելսերից ու քողը ժպիտից պոկել։ Քեզ թվում է՝ կարո՞ղ ես։ Ստիպվա՞ծ ծախեցիր հերոսներիդ ուրուների…
Հատիկները հողն են ընկել, Հատիկներն անձրև են ուզում, Նրանց անձրև է պետք: Պատռի՛ր կուրծքս,նայի՛ր ներսս. Դու կտեսնես այնտեղ՝ ամեն ինչ այրվում է կրակում: Մեկ օրից ուշ կլինի: Մեկ ժամից ուշ կլինի:
Ոչ մի բառ այլևս,- Կարծում եմ՝ դու չես հասկանա, Ես միշտ մերժել եմ ինքըս դա Ողջ կյանքում… Ոչ մի բառ այլևս,- Իմ արարքի մեջ մեղք չկա, Հանդիմանում ես երբ այդքան՝ Չեմ ամաչում,- Կես ճիշտ ես դու…
Երբ կայծակ գա, Ցավն էլ իր հետ ինձ մոտ կգա։ Քանզի ազատ է նա, Իսկ ես կորած, հետքս անգամ չկա։ -Հրա՜շք,- գոռում եմ անվերջ։ Այն պարում է լույսի մեջ։ Ցուրտ էր։ Ստվերները գիշերային Ինձ մենակ թողեցին։
