Սպանությամբ հպարտացեք։ Ստոր զավակներ Իբլիսի[1]։ Հիմա կամենում եք խա՞ղ անել։ Սա մեկը մեկի դեմ կռիվ է։ Խելք հասկացրեք այս ստրկամիտներին։ Անցքերը նրանց գմբեթների։ Հե՜յ, կատուներ, որսացե՛ք։
Ուզում ես գնալ ու հուշ դառնալ, սակայն սիրտն այրվում է քո, Ձևացնում ես, թե սիրում ես ինձ, ամենօրյա խաղ է, չվախենաս․ Մարդ հեռանալիս է միշտ տանջվում, ու արդեն երկու օրից Կանցնի տագնապն այս, կհեռանա քո մտ…
Ու թե մի օր ընկնես ճամփա, Գնաս՝ ինձ ոչինչ չասած, Անուրջիս գերին կմնամ Ու նորեն մենակ կմնամ։ Գիշերին կասեմ՝ ինձ հետ մնա նա, Քամուն կասեմ՝ մինչ լույս երգի նա, Թող երգի նա տեղից իմ յարի, Ինչու՞ ես գնում,…
Հանուն լուսավորյալների ուղու։ Հայացք՝ անձրևից լույս առած։ Բացի սիրուց՝ ոչինչ չեմ ցանկանում։ Բացի սիրուց՝ ոչինչ չեմ ճանաչում։ Կրկին քեզ եմ վերադառնում։ Մի փողոց՝ փողոցում քո։ Թե հայրենիք լինես։
