Գնդակն իսկական էր, բնական կաշվից, ու երբ դիպչում էր լուսամուտներին, ապակիները զրնգոցով ջարդուփշուր էին լինում։ Բնակիչների բողոքներից հետո խաղահրապարակը վերջերս անջրպետվել էր մետաղյա բարձր ցանցով։
Զարինե Սառաջյանի զրույցը արձակագիր Լևոն Ադյանի հետ Զարինե Սառաջյան - Պարոն Ադյան, ուրախ ենք Ձեզ տեսնել Արցախում։ Ի՞նչ զգացողություններ ունեք՝ գտնվելով հայրենի երկրում։ Լևոն ԱԴՅԱՆ.- Շնորհակալ եմ։
Հեռվում միանգամից երևաց Թարթառը՝ սևակնած ու ամնայն հավանականությամբ պղտոր։ Գետը լեռներից էր գալիս։ -Վերևներում անձրև է հիմա,- ջլապինդ ձեռքերը ղեկին՝ տղան գլուխը դուրս հանեց բեռնատարի խցիկից, նայեց դեպ…
-Բաքվի կարոտը նվազու՞մ է։ -Ոչ, մի կաթիլ անգամ։ -Ձեզ համար դժվա՞ր է համադրել սիրելի քաղաքի կերպարն այնտեղ ապրած ցավի հետ։ -Պարզապես անհավատալի է, որ այդ ամենը տեղի է ունեցել Բաքվում։
Թռիչքը՝ Լոս-Անջելեսից մինչև Մոսկվա, այնուհետև՝ Մոսկվայից Երևան, ու այնտեղից՝ շարունակ վերընթաց ոլորապտույտ ճանապարհով Արցախ, Եսթերի վրա ամենևին չէր ազդել, թեպետ այնտեղ, օվկիանոսից այն կողմ, տանեցիները…
Ուղիղ քառասունհինգ տարի առաջ չքնաղագեղ մի աղջկա՝ Ադրբեջանի բժշկական ինստիտուտի ուսանողուհի Ռիմա Հարությունովայի հետ որոշեցինք Բաքվից ճանապարհվել Ղարաբաղ, իմ հայրենի գյուղ՝ Չլդրան, այնտեղից Շահումյանով…
