Վաղվա երազները փշրվող քամու պես Խուտուտ են տալիս այտերը, որ չմրսի, Բայց այս անգամ դժվար թե գլորվելիս խաբես՝ Իբր ոչինչ չկար, ձյունն էր խաբարբզի, Իբր տուն ես եփել ու զույգ-զույգ ծղոտով Բարձի վրա գործել…
Մանդելշտամի մեջ մի գրամ ասկետիզմ չկար, իսկ ցանկություններ՝ ինչքան ուզես: Նրան միշտ ձգում էր հարավը, նա սիրում էր մեծ լուսավոր սենյակներ, մի շիշ չոր գինի ճաշին, լավ կարված կոստյում, ոչ թե Մոսկվոշվեյի ա…
Համա-նվագ ոսկե շողով քիվ էր կապել, Ալե-ծամիկ թափվում էին վարսքը նրա Առաստաղից մինչև խռով հատակ՝ հատիկ- Հատիկ վրա հավաքելով լույսի մերան, Փաթաթելով քամու լարը լռության հետ, Բայց անշշուկ, որ չկտրի դողը…
Երիտասարդ գրողներն ու նկարիչները ապրիլի 30-ից մայիսի 2-ն ընկած ժամանակահատվածում կազմակերպելու են ցուցահանդես Նոր Արվեստանոցում, որտեղ գույնն ու բառը, հանդիպելով իրար, առաջացնելու են «Խելաշեղում»։
Բարև, ես պիտի գնամ, ուշանում է օրը, Մատներիս տակից սահում, ինչպես մաքրած բրինձ, Լցվում սպասման բաժակներն ու թասերը խորը: Ինչ-որ չասված դողեր արդեն թմրել են քնից, Բայց ես նրանց չեմ տանի ռեանիմացիա.
Այս առավոտ դարձյալ լույսը չուշացավ, Լցվեց տուն ու տանիք, աչք ու հոգի, Ինչ-որ մեկն անշտապ տեղից վեր կացավ, Փորձեց՝ մեջքը ձգի, բայց էլ ի՞նչ կօգնի, Փոստը ստուգեց՝ ոչինչ, բայց зато սիրտը՝ լի:
