Գիրքը որուն մասին կը մտածեմ/կը գրեմ[1], չեմ գիտեր թէ քանի՞ ընթերցող պիտի ունենայ։ Հաւանաբար աւելի, քան «Մարտ»ի[2] ընթերցողներուն թիւը, եւ շատ աւելի քան «Տրամ»ի[3] ընթերցողներունը։ «Կ՚ուզեմ գրել այդ գի…
Պարել պիտի չըլլար թաց մայթերուն վրայ .... մշուշին մէջ արձագանգող քայլերուն հետ կշռոյթ մը կար որ կը յուշէր Զարիֆեանի այն խենթ տղան ու խեղդուող իր երազը կարեւորը արձագանգն էր եւ երազը պարելու ներհիւսելո…
դուն ալ ինչպէս ամէն սէր կը յամենաս առասպելի եւ իրաւի սահմանին կը շոգիանան հաւատքները երերուն սիրոյ հզօր հէքեաթին ու կը մնայ անապատը ուր միասին ապրեցանք գերի ինկած երազներու հմայքին
