Пустота. Но при мысли о ней видишь вдруг как бы свет ниоткуда. Знал бы Ирод, что чем он сильней, тем верней, неизбежнее чудо. Постоянство такого родства — основной механизм Рождества.
Արթնացա ջղաձգումով։ Ադամամութ էր։ Ցուրտ չէր։ Զգում էի, որ բարձրանում է ջերմությունս։ Դրսում բոլորին հրաժեշտ էր տալիս աշունը՝ հավաքում էր իրերը, որ հեռանա։ Պատուհանի մոտ, աչքերը չռած, նստել էր կատուն։
Ի սկզբանե պատմում էր, որ մի օր քամին ավազը բարձրացրեց, փչեց ուղիղ աչքերին։ Աչքերը տրորում էր, բացել չէր կարողանում։ Կկոցում էր, արցունքներ էին հոսում։ Վազեց, Տիգրիսի ջրերի մեջ երեսը լվաց։
