չմնացիր, որովհետև մի քանի րոպե չէիր․․ ու քեզնից հետո նոր տարի չէր գալու․․․ չեղար սեր, չեղար ինչպես պատերազմից հետո ծնունդս․․․ բայց ես մնացի, մնացի վաճառողուհու սեղանին տասը թե քսան դրամանոց չեմ հիշում…
Որպես Մի դեղին Օդապարիկ Կմեխվեմ Մանուշակագույն Ամպերիդ մեջ․․․ Ու լուցկին էլի Կհազա կրակ, Իսկ արևը՝ Որպես թողություն Իմ անցած օրվա, Կարմիր մահով Կհեռանա։ Լուսինն իր Գունատությունը Կթքի իմ մենության մեջ…
