*** իմ հայրենիք չգիտակցած մանկության պես տաք ես ինձ համար անծանոթի պես հարազատ — երեկվանից մնացած կրճոններով սեղան նստեցի սովից սով դարդից դարդ ու փռված մենակ մոլոր հարազատի պես անծանոթ
*** առա ափիս մեջ արեւը ճզմեցի նարնջի պես ու հոսեցին մատներովս ճառագայթներ կաթիլ կաթիլ եւ ուզեցի մատներս արեւոտ քսել հագիս շորին ինչպես փնթի մանուկ ճառագայթված իր օրերով իսկ հիմա ձմեռ օրով ձյուն էլ չկա…
