Ընկած եմ մահճակալին հյուրանոցային համարի: Հարբած էնքան, որ ցուցամատս կծող աղջիկը չի կարող արթնացնել: Բայց զգում եմ՝ ինչ սիրով է անում գործը: Էդ գիշեր հետս միայն էդպես կարողացավ հարաբերվել:
Իմ ու գրականության արանքում միշտ ինչ-որ բան կա ընկած՝ կողքի սենյակից լսվող երեխայի ձայն կամ ֆեյսբուքի սթորիներ, քոմենթներ, նկարներ, քաղաքական ելույթներ, կամ ծուլությունս, զուգարանը, ընկերներս:
