Այնպես չէ՝ խելագարվում եմ,բայց ամառից հոգնեցի։ Շապիկդ վերցրիր կոմոդից ու օրդ կորցրիր: Կուզեմ ձմեռը շուտ գա ու էս ամենը ծածկի՝ քաղաքներ, մարդկանց, բայց խոտն՝ ամենասկզբից: Կքնեմ առանց հանվելու կամ ուզած…
Մնաս բարով։ Մոռացիր։ Եվ անմեղադիր եղիր։ Իսկ նամակներն այրիր... Իբրև կամուրջ։ Թող հանդուգն լինի քո ուղին Եվ լինի ուղիղ Ու դյուրին։ Թող մթում Քեզ համար վառվի Զարդափայլն աստղերի, Թող հույսն ափերը ջերմացն…
Ճշմարտությունն էր, թե սուտը, թե, ինչն առավել հավանական է, դրանց խառնուրդը, որ ինձ մղեց այդ քայլին` մեծապես երախտապարտ եմ դրան, քանի որ դա հնարավորություն տվեց կատարել առաջին ինքնակամ ու ազատ արարքս:
