Օրերս լույս կտեսնի Լուսինե Եղյանի բանաստեղծությունների երկրորդ՝ «Ինքնահոսի» ժողովածուն, որում մեկտեղվել են հեղինակի վորջին չորս տարիների գործերը։ Լուսինեն տաղանդավոր ժամանակակիցներից է։
սկզբում բանաստեղծություն էի որոշել գրել ու վերնագրել էի՝ «փախստականի օրագիր», հետո զգացի, որ միանգամից կեղծում եմ փախստականին, որը, վեց մետր հեռավորության վրա նստած, գետնին վաճառում է գունավոր, արևայի…
Տեքստը գրվել է Ծաղկաձորում կայացած երիտասարդական հավաքի ժամանակ՝ որպես միասնական, համահավաք բնագիր ստեղծելու փարձառություն: Տեքստի համահեղինակներ՝ Հասմիկ Սիմոնյան, Արթուր Մեսրոպյան, Անահիտ Ղազախեցյան,…
ասում ա մարդիկ ասֆալտին մեռնող խեցգետիններ են պատմիր նրանց ջրի մասին դու տեսնում ես ինչպես են ջրափոսերում անտառներ աճում կամ հին եգիպտացին ինչպես է պառկել տաք ասֆալտի վրա ձեռքերը մտցրել կապույտի մեջ ա…
հիմա, երբ մեր միջև եղած տարածությունը չվերջացող օվկիանոս է, երբ անորոշության հեղեղը բթացրել է կարոտը, ու քնաբերը՝ որպես վաղեմի հիշողություն, հալվում է լեզվիս վրա, ու պատին սառած գրադարանը որոշել է ինձ…
Երկաթե դռներից ներս անօգնական տաղավար է, միջանցքի ամբոխը նոր անձրև էր փնտրում, վերևում մոխրանում է երկինքը ու վերջին պատի տակ դողում է նրա մարմինը, ես չհասցրեցի. ես էլ երբեք չեմ գտնի նոր տարածություն…
