Մանրամասն մտածել էր հագուկապի մասին։ Սև հագուստ կհագներ, կիպ շալվար։ Դրոշով պիտի փաթաթվեր։ Մազերը պիտի ինչպես միշտ անհնազանդ լինեին, ու քթի տակ մի երգ մռմռալով` պիտի փրթիկ-փրթիկ լիներ։
Տատը մեռավ: Մինչև ես կգրեի տատի մասին՝ տատը մեռավ՝ պապից հետո, Վանաձորի մի բնակարանում, որտեղ երբեք չէր ապրել, որտեղ ոչ մեկին այլևս չէր ճանաչում ու չէր հիշում, որտեղ կորցրել էր իրականությունը:
