Լույսը բացվելուն պես ու մինչև հաջորդ լույսը բացվելը... Երեք թե չորս, երկու թե երեք, չեմ հիշում։ Ինչիս էլ պետք է հիշելը։ Արևը մայր մտնելիս կիսեց հորիզոնը, կտրեց հորիզոնը ոնց մի գդալ մերանը՝ կաթը։
Ասեց՝ լավ է։ Չէ, ոչ թե ասեց, որ լավ է, այլ՝ լավ է՜։ Հետո շարունակեց. - Բնական, բնականություն, բնություն, բուն, բուն իմաստ։ Հա, էս կյանքի բուն իմաստը մարմինդ մինչև հոգուդ հեռանալը անվնաս պահելն է։
Ես մարգարեներին չեմ հավատում, եղունգ, ձեռք, բաժակ նայողներին չեմ հավատում, ես ճակատագրին էլ չեմ հավատում... վախենամ` Աստծուն էլ չեմ հավատում... չէ, այնուամենայնիվ, Աստծուն հավատում եմ. անունը մեծատառ…
