Ժամանակին մի հեռավոր քաղաքում ապրում էր Խորեն անունով մի տղա։ Նա երազում էր օդաչու դառնալու մասին։ Բայց Խորենը մի փոքր անփույթ էր և օրերից մի օր կորցրեց իր երազանքը։ Երազանքը փետուրից էլ թեթև է։
Նա նայում էր առաստաղին, որը դրսում ընթացող մեքենաների լույսերից վերածվել էր կտավի: Լույսերը շոյում էին մերթ մերկ ու սառը առաստաղը, մերթ վազում էին նրա փոքր ճակատի վրայից դեպի խոշոր աչքերն ու տաք շուրթ…
