Ո՞վ է գիշերով բորանը ճեղքում։
Հայր ու որդի են ձիով սլանում։
Հայրը զավակին իր գիրկն է առել,
Փորձում է նրան ցրտից պաշտպանել։
-Ինչու՞ ես փակել երեսդ վախից։
-Անտառի արքան ինձ նայեց հեռվից…
Արքան պոչ ուներ, և թագ կար գլխին։
-Այդ մեգն է, որդի’ս, գալիս ջրերից։
-Սիրելի’ մանկիկ, հետևի’ր դու ինձ։
Դու չես ձանձրանա ուրախ խաղերից։
Ծովի ափին կան գունեղ ծաղիկներ,
Մայրս քեզ կտա պես֊պես հանդերձներ։
-Հայրի’կ, չե՞ս լսում, ինձ հետ է խոսում.
Նրան լսելիս վախն է ինձ պատում։
-Ո’չ, զավա’կս, այդ քամին է սուրում,
Աշնան սաղարթի հետ է խաղ անում։
-Դու իմ լա’վ տղա, ինձ հետ չե՞ս գալիս։
Մի’ թող դուստրերս հոգնեն սպասելիս։
Ամեն մութ գիշեր պարում են նրանք։
Քեզ կքնեցնեն իրենց երգի տակ։
-Հայրի’կ, մի՞թե դու չես տեսնում նրանց։
Արքայի դուստրերն են հենց իմ դիմաց։
-Տեսնում եմ, որդի’ս, տեսնում եմ հստակ։
Գորշ ուռիներն են փայլում լուսնի տակ։
-Հավանել եմ քեզ, տղա’ գեղատես,
Ու քեզ կտանեմ՝ ուզես, թե չուզես։
-Ա’խ, հայրի’կ, արքան հիմա կհասնի,
Ինձ կցավեցնի, քեզնից կտանի։
Հայրը սարսափած քշում է իր ձին՝
Ականջ դնելով զավակի լացին։
Շուտով նա հասավ իր տան դռներին՝
Իր գիրկը առած իր զավակի դին։
Թարգմանությունը գերմաներենից Լիդա Հովակիմյանի
