Առաքել Սեմիրջյան | Անքննություն

Հսկա չափսերին նայեի՞ր, թե՞ ափի մեջ սեղմված պճլիկ Նարեկին, որին փաթաթված` ամեն գիշեր նա փորձում էր քնել: Լինում էր` ստացվում էր, լինում էր` չէ, սակայն Նարեկը դարձել էր նրա ափի անբաժանելի մասը:
40-ից ու 40-քից հետո Աստծուն դժվար է գտնել, եթե մինչ այդ մի քանի անգամ կորցրել ես, սակայն սարսափը այնքան մեծ էր, որ կարծես Աստված էր ակամայից նրան գտել:
Մեկ օրվա ընթացքում աչքերում մեծացած երեխաներն էլ արդեն լրիվ նույնը չէին: Նրանք նայում էին իրենց հոր խեղճացած վիճակին ու փորձում նրան հայրություն անել:
Օտարներից արդարություն մուրալու ճանապարհին նա արդեն սկսել էր մոռանալ, որ առաջինն ինքն է դավաճանել Աստծուն, իսկ 30 արծաթն էլ որպես թեյավճար թողել օդանավակայանի սրճարանի մատուցողուհուն։
— Գոնե այդ դրամագլուխը լիներ, որ խուրդեի ու գլխիս կուտակած հարցերը լուծեի,— Նարեկին գրկած՝ աղիողորմ աղոթում էր նա։
Արդյոք ինքն իր սեփական ձեռքով չէ՞ր կայացրել իր դատավճիռը:
Արդյոք ինքը՞ չէր տենչացել այն պատիժը, որն այդքան գեղարվեստորեն քողարկում էր մանրապճեղ կյանքի ետնախորշերում:
Նույն մարդը, որը նախկինում պատրաստ էր եղել կյանքը զոհաբերել հանուն անանձնականի, հիմա կառչել էր իր չնչին խնդիրներից ու փորձում էր դրանք փաթաթել ուրիշների վզին: Նա վախենում էր խոստովանել, որ սեփական ընտանիքին սիրում է ամենից շատ ու տնեցիներին նեղացնելով` փորձում էր ձև տալ, թե իբր կարող է չսիրելով նրանց պաշտպանել, որպեսզի իր հեռացումից հետո նրանք որևէ ցավ չապրեն։
— Մի՞թե չսիրելուց ավելի լավ պաշտպանություն կա այս աշխարհում,— մտածում էր նա, սակայն արի ու տես, որ նման ձևը վախկոտների պաշտպանական մեխանիզմն է, իսկ համարձակները չեն վախենում սիրել, առավել ևս՝ սիրով պաշտպանել:
— Նարե´կ ջան, իսկ դու ինչի՞ց էս վախենում։ Թե՞ քո վախերը կապված են միայն իմ պեսների հետ, որ հանկարծ համարձակվենք չսիրել, նամանավանդ դադարենք հավատալ սիրուն․․․